×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true
ویژه های خبری
true
    امروز  دوشنبه - ۲۳ فروردین - ۱۴۰۰  
true
false
انواع آسیب دیدگی ورزشی مخصوص وزنه برداران

بسیاری از صدماتی که به هنگام تمرین قدرتی عارض می شود ، قابل اجتناب هستند. آسیب ورزشی برخی از افراد به دلیل خطرات ناخواسته ای همچون بلند کردن وزنه های سنگین ، کاربرد روش های نامناسب و یا نادیده گرفتن نکات ایمنی است. آسیب دیدگی ، تمرین را متوقف می کند ، زیرا ناگزیر باید تا بهبودی استراحت کرد؛ بنابراین بهترین روش در پیشرفت یکنواخت ، پرهیز از آسیب دیدگی است. تمرین با وزنه به دلیل فشار زیاد بر عضلات، تاندون ها و رباط ها ممکن است موجب بروز آسبب دیدگی های جزیی شود. با این حال چنانچه از اصول ساده زیر پیروی کنید ، اجتناب از آسیب دیدگی ورزشی امکان پذیر است ؛ در ادامه با ما همراه باشید.

 

تمرینات صحیح با وزنه جهت عدم آسیب دیدگی ورزشی

١- به تدریج وزنه را زیاد کنید. تمرین را با یک وزنه سبک شروع کنید و با هر نوبت به تدریج مقاومت را اضافه کنید. هیچ گاه سنگین ترین نوبت را در ابتدا انجام ندهید، چون هنوز عضلات و تاندونها برای فشار ناگهانی آماده نشده اند.

۲ – تعادل عضلانی  برای اطمینان از تعادل عضلانی مناسب، گروههای عضلانی موافق و مخالف را با هم تمرین دهید.

٣- حالت بدن. حالت بدن در حفظ و تنظیم دستگاه اسکلتی و عضلات درگیر برای بهبود نیروی بیشینه مهم است.

۴- نکات ایمنی را به هنگام بلند کردن وزنه رعایت کنید.

۵ – تجهیزات همیشه از تجهیزات مناسب استفاده کنید.

۶ – تمرین بیش از حد رایج ترین علت آسیب دیدگی وزنه برداران، تمرین غلط است. برای مبتدیان ، انجام زیاد و پشت سر هم منجر به خستگی بیش از حد عضله و استراحت ناکافی می شود. واکنش عضلات به برنامه تمرین با وزنه نسبتا سریع است ، حال آنکه تاندون ها و رباط ها در صورت پرهیز از آسیب دیدگی ورزشی با وزنه برای انطباق با فشار تمرین ، به دوره سازگاری بیشتری نیاز دارند. باید شدت و زمان برنامه تمرینی را با نیازها و قابلیت های بدن خود سازگار کنید. به همين دليل به جاست که در برخی اوقات ، کار سبک را به جای تمرین شدید ، در دستور کار خود قرار دهید.

از اولین علائم تمرین بیش از حد “فرسودگی روانی است ، اگر پس از یک تمرین شدید ، استراحت کافی نکنید ، ممکن است دچار بیماری هایی همچون سرماخوردگی یا آنفولانزا شويد. روال عمومی این پدیده را می توان چنین خلاصه کرد: ۱ – فرسودگی و رخوت ۲ – بیماری ۳- آسیب دیدگی هر کس با شناخت ویژگیهای بدن خود می تواند از بروز موارد ا و ۲ جلوگیری کند.

 

آسیب دیدگی های رایج ورزش با وزنه

آسیب دیدگی ورزشی با وزنه و آسیب به عضلات و تاندون ها ممکن است ناشی از کار زیاد و کمبود استراحت باشد. عناصر انقباضی درون عضلات ، کار عضله را تدارک می بینند. تاندون ها ، الياف ضخیمی هستند که عضله را به استخوان متصل می کنند. آسیب دیدگی های وزنه برداری را می توان در گروههای زیر طبقه بندی کرد:

١- التهاب تاندونی

۲ – استرین و اسپرین

٣- التهاب کیسه زلالی

۴– در رفتگی و شکستگی

 

التهاب تاندون

التهاب تاندون با ورم و حساسیت دردناک مشخص می گردد ، که موجب خارش مکرر در ناحیه ملتهب می شود. این آسیب هنگامی که در یک حرکت ، تکرارهای زیادی انجام گیرد بسیار معمول است: تاندون آشیل در پشت پاشنه ، تاندون کشکک زانو ، تاندون های شانه و آرنج و همچنین تاندونهای مچ و دست ، محلهای رایج التهاب تاندونی هستند.

التهاب کیسه زلالی

آسیب دیدگی رایج در بین وزنه برداران، التهاب کیسه زلالی است. کیسه زلالی در کنار مفاصل ، با کمک در حرکت تاندون یا مفصل ، از اهمیت زیادی برخوردار است. برخی اوقات کیسه زلالی به هنگام حرکت ، در نتیجه سائیدگی و فشار، تحریک شده ، دچار التهاب ، حساسیت و درد می شود. شانه رایج ترین محل التهاب کیسه زلالی در وزنه برداران است ؛ بعد از شانه ، زانو ، ران و آرنج در رده بعدی قرار دارند.

 

عارضه در رفتگی و شکستگی ناشی از اسیب دیدگی ورزشی

در رفتگی، جدا شدن کامل و یا بخشی از سطح مفصلی است. شانه ، آرنج ، مچ دست ، زانو و مهره های محل های رایج این نوع آسیب در تمرین با وزنه هستند. این آسیب ، در سایر ورزش ها ، همچون برخورد در فوتبال یا افت در ژیمناستیک ، معمولا با تروما بروز می کند و در تمرین با وزنه ، هنگامی که شخص به بدن خود حالت نامناسبی بدهد ، مانند پیچ و تاب دادن گردن یا پشت در بلند کردن وزنه ، عارض می شود. برخی اشخاص به دلیل ساختار مفصلی خود ، برای در رفتگی مستعدند و باید در تمرین احتیاط کنند. این اشخاص باید حتما از حضور افراد کمکی و حالت مناسب بدن خود در تمرین، اطمینان حاصل نمایند. در رفتگی معمولا با درد زیاد ، فقدان حرکت ، ورم و آسیب بافتی همراه است و شکستگی در تمرین با وزنه نسبت به سایر ورزش ها کمتر رایج است. مچ دست و پا بیشتر از سایر اعضا دچار شکستگی می شود. پرس ایستاده و بالای سر، فشار زیادی به مفصل مچ دست وارد می آورد و می تواند منجر به ترک خوردگی یا شکستگی کامل در استخوانهای پا شود. این شکستگی ها غالبا شکستگی ناشی از خستگی قلمداد می شوند. که معمولا از فشار زیاد ، بدون استراحت کافی ، در حد فاصل دوره های تمرین ، به وجود می آیند. شکستگی ناشی از خستگی ، با ورم و حساسیت درد آلود همراه است و بیشتر ورزشکاران در زندگی خود از برخی صدمات رنج می برند. خوشبختانه ، قسمت اعظم این آسیب دیدگی ورزشی با وزنه جزیی است و با اندک دانشی می توان آن ها را خود درمانی کرد. نکته اصلی این است که ورزشکاران باید یاد بگیرند که چه نوع صدماتی به مراقبت های پزشکی نیاز دارند و کدامیک را خود می توانند درمان کنند.

بیشتر بخوانید: آشنایی با مفاهیم تغذيه برای ورزش و سلامتی

استرین و اسپرین از دیگر آسیب دیدگی های ورزشی با وزنه

استرین ، پارگی عضله و یا تاندون است. زمانی که عضله به نحو مناسبی گرم نشده باشد و یا هنگامی که در بلند کردن وزنه با پیچ و تاب و کشش ناگهانی، نیروی قابل توجهی به طور سریع اعمال گردد (مانند بالا بردن یا پایین آوردن وزنه به طور سریع) و یا وقتی که عضله اسیب دید، تمرینات سنگین بدون بازتوانی مناسب انجام شود، استرین روی می دهد.

اسپرین کشیدگی در رباط است. رباطها ، سازه هایی هستند که استخوانها را ، مانند آنچه در زانو و مچ پا وجود دارد ، با هم مرتبط می کنند. همان کیفیتی که در مورد علل استرین توضیح دادیم، برای اسپرین نیز صادق است. استرین و اسپرین به سه درجه طبقه بندی می شوند:

درجه اول: پارگی جزیی الیاف که موجب حساسیت ملایم و ورم کم می شود.

درجه دوم: گسیختگی بخشی از بافتهای درگیر که با حساسیت و ورم بیشتر همراه است.

درجه سوم: پارگی کامل بافت که منجر به درد زیاد و ورم می شود. در این حالت ممکن است حرکت مفصل دچار اشکال شود.

استرین و اسپرین، نوع رایج آسیب دیدگی ورزشی در تمرین با وزنه هستند و اغلب در محل های زیر عارض می شوند:

استرين:

ا- عضلات سینه و پشت (کمربند شانه ای)

۲- عضلات بازو و (کمربند شانه ای)

۳ – عضلات پشت ران

۴- عضله چهار سر ران

اسپرین:

١- زانو

۲ – مچ دست

۳- مچ پا

 

 

true
برچسب ها :
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false