×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true
ویژه های خبری
true
    امروز  جمعه - ۲۶ شهریور - ۱۴۰۰  
true
false
علائم و روش های درمان اوتیسم

اوتیسم یا اختلال طیف اوتیسم (ASD)، به طیف گسترده‌ای از شرایط اشاره دارد که با چالش‌هایی با مهارت‌های اجتماعی، رفتارهای تکراری، گفتار و ارتباطات غیرکلامی مشخص می‌شود. ما می‌دانیم که یک نوع اوتیسم وجود ندارد بلکه بسیاری از زیرگروه‌ها وجود دارد که بیشتر تحت تأثیر ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی قرار دارند. از آنجا که اوتیسم نوعی اختلال طیفی است، هر فرد مبتلا به اوتیسم دارای مجموعه‌ای از نقاط قوت و چالش است. برخی از افراد مبتلا به ASD ممکن است در زندگی روزمره خود به حمایت قابل توجهی نیاز داشته باشند، در حالی که دیگران ممکن است به حمایت کمتری نیاز داشته باشند و در برخی موارد کاملاً مستقل زندگی کنند.

در این مطلب علائم و روش های درمان اوتیسم را بطور کامل برای شما شرح می دهیم، تا انتهای مطلب با ما همراه باشید.

اختلال اوتیسم چیست؟

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک ناتوانی در رشد است که می‌تواند چالش‌های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری قابل توجهی ایجاد کند. در مورد چگونگی ظاهر افراد مبتلا به ASD اغلب چیزی وجود ندارد که آن‌ها را از سایر افراد متمایز کند، اما افراد مبتلا به ASD ممکن است با روش‌هایی متفاوت از اکثر افراد ارتباط برقرار کنند، تعامل داشته باشند، رفتار کنند و یاد بگیرند. توانایی‌های یادگیری، تفکر و حل مسئله افراد مبتلا به ASD می‌تواند از استعدادهای درخشان تا چالش شدید باشد. برخی از افراد مبتلا به ASD در زندگی روزمره خود به کمک زیادی نیاز دارند.

عوامل مختلفی ممکن است در ایجاد اوتیسم تأثیر بگذارد و اغلب با حساسیت‌های حسی و مسائل پزشکی مانند اختلالات دستگاه گوارش (GI)، تشنج یا اختلالات خواب و همچنین چالش‌های سلامت روان مانند اضطراب  افسردگی و توجه همراه است.

علائم اوتیسم معمولاً در سن ۲ یا ۳ سالگی ظاهر می‌شوند. برخی از تاخیرهای مربوط به رشد می‌توانند حتی زودتر ظاهر شوند و اغلب اوقات از ۱۸ ماهگی تشخیص داده می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد که مداخله زود هنگام منجر به نتایج مثبتی در ادامه زندگی برای افراد اوتیسم می‌شود.

علائم و روش های درمان اوتیسم - پاکدشت نیوز

علت اوتیسم چیست؟

علت دقیق ASD ناشناخته است. جدیدترین تحقیقات نشان می‌دهد که هیچ علتی وجود ندارد. برخی از عوامل مشکوک به خطر ابتلا به اوتیسم عبارتند از:

  • جهش‌های ژنتیکی
  • سندرم X شکننده و سایر اختلالات ژنتیکی
  • وزن کم هنگام تولد
  • عدم تعادل متابولیک
  • قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین و سموم محیطی
  • سابقه عفونت‌های ویروسی

بیشتر بخوانید: توانبخشی شناختی چیست؟

روش‌های درمانی اوتیسم چیست؟

در حال حاضر هیچ درمان استانداردی برای اختلال طیف اوتیسم (ASD) وجود ندارد.

بسیاری از مبتلایان به ASD از درمان بهره‌مند می شوند. افراد در هر سنی و در هر سطح از توانایی، اغلب پس از مداخلات طراحی شده می‌توانند بهبود یابند.

اما روش‌های زیادی وجود دارد که به حداقل رساندن علائم و به حداکثر رساندن توانایی‌ها کمک می‌کند. افرادی که ASD دارند، در صورت دریافت روش‌های درمانی و مداخلات مناسب، بیشترین شانس را دارند که از تمام توانایی‌ها و مهارت‌های خود استفاده کنند.

موثرترین روش های درمانی و مداخلات اغلب برای هر فرد متفاوت است. با این حال، بیشتر افراد مبتلا به ASD به بهترین وجه به برنامه‌های بسیار ساختاری و تخصصی پاسخ می‌دهند. برخی از این درمان های موثر عبارتند از:

تحلیل رفتار کاربردی (ABA)

در این نوع درمان از پاداش برای تقویت رفتارهای مثبت و آموزش مهارت های جدید استفاده می شود. والدین و سایر مراقبان آموزش دیده‌اند تا بتوانند لحظه به لحظه به کودک اوتیسم بازخورد دهند.

اهداف درمان براساس فرد است. اینها ممکن است شامل ارتباطات، مهارتهای اجتماعی، مراقبت شخصی و کار در مدرسه باشد. مطالعات نشان می دهد کودکانی که ABA زودرس و شدید دریافت می‌کنند می‌توانند دستاوردهای بزرگ و پایدار داشته باشند.

کلاس مهارت‌های اجتماعی

این یک آموزش گروهی یا یک به یک در خانه، مدرسه یا اجتماع است. هدف این است که چگونگی تعامل اجتماعی کودک و ایجاد پیوند با دیگران را بهبود بخشد. این معمولاً به معنای یادگیری از طریق بازی در نقش یا تمرین است. کلاس‌ها اغلب توسط یک درمانگر برگزار می‌شود. مانند ABA، آموزش والدین برای کمک به کودک در بهبود مهارت‌های اجتماعی خود کلیدی است.

اسب سواری درمانی

پزشکان نیز این را “هیپوتراپی” می‌نامند. در اینجا کودک با هدایت درمانگر بر اسب سوار می‌شود. سواری نوعی فیزیوتراپی است زیرا سوار نیاز به واکنش و سازگاری با حرکات حیوان دارد. تحقیقات نشان می‌دهد به کودکان ۵ تا ۱۶ سال کمک می‌کند مهارت‌های اجتماعی و گفتاری خود را بهبود بخشند. همچنین می‌تواند به تحریک پذیری و بیش فعالی آن‌ها کمک کند.

سیستم ارتباطی تبادل تصویر (PECS)

این شکل از درمان به کودکان می‌آموزد که تصاویر را برای موارد یا فعالیت‌های خود معامله کنند. این سیستم برای کسانی طراحی شده است که صحبت نمی‌کنند، درک نمی‌کنند یا درک آن‌ها دشوار است. PECS ممکن است برای کودکانی که سعی در برقراری ارتباط ندارند یا به اشیا، فعالیت‌ها یا غذا علاقه ندارند، کارساز نباشد. مروری بر تحقیقات در مورد PECS نشان داد که کسانی که از آن استفاده می‌کنند، در ارتباطات پیشرفت‌هایی داشته‌اند اما در گفتار پیشرفت کمی داشته‌اند و یا هیچ گونه دستاوردی نداشته‌اند.

کار درمانی

این فعالیت‌ها به کودکان اوتیسم کمک می‌کند تا در انجام کارهای روزمره بهتر عمل کنند، مانند یادگیری دکمه بستن پیراهن یا چنگال درست نگه داشتن آن‌ها. اما می‌تواند شامل هر چیزی باشد که مربوط به مدرسه، کار یا بازی باشد. تمرکز به نیازها و اهداف کودک بستگی دارد.

گفتاردرمانی

این امر به کودکان در مکالمه و همچنین برقراری ارتباط و تعامل با دیگران کمک می‌کند. این می‌تواند شامل مهارت‌های غیرکلامی مانند برقراری ارتباط چشمی، نوبت گرفتن در مکالمه و استفاده و درک حرکات باشد. همچنین ممکن است به کودکان آموزش داده شود که خود را با استفاده از نمادهای تصویری یا زبان اشاره بیان کنند.

 

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false